Tantangan ing dekade sabanjure yaiku nggawe abad digital kompatibel karo demokrasi

Sampeyan wis pirang-pirang taun kerja ing antarmuka teknologi, kekuwatan lan masyarakat. Karya paling anyar sampeyan, Jaman Kapitalisme Pengawasan: Pertarungan kanggo Masa Depan Manungsa ing Frontier Kekuwatan Anyar, ngatasi tantangan utama sing ditimbulake dening teknologi digital kanggo manungsa kita. Sampeyan uga psikolog sosial kanthi lintasan dawa kerja ing tim riset interdisipliner. Kanthi latar mburi iki, kepiye kita kudu mikir maneh babagan pembangunan manungsa saiki? Apa tantangan utama? Apa pangarep-arep?

Konsep pembangunan manungsa iku konsep psikologi modern, nanging fenomena pembangunan manungsa ora murni modern. Ana busur dawa lan busur luwih kontemporer. Iku fenomena sing wis berkembang liwat millennia, amarga pembangunan manungsa dumadi ing kahanan eksistensi sing dumadi ing sajarah. Ing babagan busur gedhe iki, pembangunan manungsa wis pindhah menyang meta-proses individualisasi liwat millennia. Yen kita mikir babagan sejarah mentalitas lan sensibilitas manungsa, pangerten individu minangka entitas psikologis wis diekstrusi, ditarik kanthi kesulitan lan pengorbanan, sajrone pirang-pirang abad lan millennia. Iki busur luwih gedhe saka millennia mujudake proses diferensiasi sing dawa lan pambangunan dhiri. Wis ngasilake individu psikologis sing kita pikirake saiki nalika kita ngomong babagan pembangunan manungsa.

Individu anyar iki ditandhani dening pambangunan urip batin minangka alam sah sing - pungkasane, ing sajarah munculé urip batin individu - njupuk ora mung posisi sah, nanging urgensi lan wewenang sing ing sawetara cara supersedes sosial. lan urip bebarengan. Individu psikologis minangka dhasar kanggo kemungkinan lan ide demokrasi, apamaneh konstruksi praktis - nanging ora sampurna. Kita ora bisa mbayangno masyarakat demokratis tanpa mbayangake individu psikologis sing nduweni karsa bebas, otonomi, kemampuan referensi dhewe kanggo norma, nilai lan hak, lan sing bisa ngandhut kahanan ing ngendi referensi batin kanggo hak-hak dhasar luwih kuwat tinimbang tuntutan langsung saka wewenang utawa saka kolektif.

Busur kontemporer nggambarake kahanan eksistensi sing kita alami saiki, sing saiki uga nantang kita kanggo ndeleng ngluwihi awake dhewe amarga ancaman sing mbutuhake tumindak kolektif adhedhasar manungsa waé kanggo manungsa. Kita ditantang kanggo nggawa kemampuan individualisasi menyang konteks sing luwih gedhe, sing sejatine minangka konteks 'kita'. Ancaman saiki ora bisa ditemokake mung karo kemampuan otonomi, agensi lan kapasitas kanggo pertimbangan individu, referensi diri lan refleksi diri. Kita ora ninggalake wong-wong mau, nanging kita kudu nggabungake menyang ruang felt sing luwih gedhe, lan iki bakal mbedakake komposisi apa sing dianggep 'dikembangake'.

Tantangan saiki yaiku pindhah saka mukjizat individualisasi menyang tapel wates anyar sing ditetepake dening individu sing ana hubungane karo kolektif. Ora liwat oposisi, dominasi lan subjugasi, nanging liwat solidaritas sing dibutuhake. Iki minangka jinis sensibilitas anyar. Krisis iklim, contone, mbutuhake owah-owahan iki. Kita ora bisa nganggep awake dhewe mung minangka individu, sing penting, nanging kita uga kudu mikir minangka 'siji', minangka kolektif, minangka manungsa, amarga ora ana cara kanggo misahake ancaman kanggo awake dhewe saka ancaman kanggo kita - yaiku siji ancaman

Aku nganggep tantangan ing abad digital minangka analog karo tantangan iklim: tantangan kanggo kita kabeh lan ing wektu sing padha tantangan kanggo saben kita. Nalika kita ngomong babagan ancaman abad digital, kita krungu manawa privasi minangka sing utama. Nanging, privasi minangka 'frase nyekel'. Kita ana ing khayalan manawa privasi minangka pribadi amarga kita mikir babagan konsep iki liwat lensa individualisasi. Iki ngencerake makna privasi dadi sawetara pitungan pribadi, petungan sing dimanfaatake dening kekaisaran kapitalisme pengawasan.

Contone, kita mikir 'Aku bakal menehi informasi pribadhi sethithik iki - bisa uga foto sing dakkirim ing media sosial - minangka imbalan layanan "gratis" kanggo nuduhake foto karo kanca lan kulawarga lan nyambungake'. Nyatane, privasi ora bisa dadi pitungan pribadi ing paling ora rong cara: pisanan, masyarakat sing cherishes privasi bakal tansah dhasar beda saka masyarakat sing indifferent kanggo privasi. Masyarakat sing diawasi ora bakal padha karo masyarakat sing ngutamakake privasi minangka hak. Dheweke bakal beda-beda ing babagan martabat individu sing berdaulat, kapasitas kanggo otonomi manungsa, agensi, karsa bebas lan hak-hak keputusan - kabeh kapasitas sing penting kanggo dhiri demokratis. Ing wektu sing padha, saben-saben kita melu perdagangan gratis layanan gratis iki kanggo keuntungan pribadi, kita kejiret kanthi ngapusi. Kekaisaran kapitalis pengawasan wis nglumpukake konsentrasi informasi sing durung tau sadurunge babagan kita liwat sistem sing dirancang kanggo didhelikake. Umume apa sing diduweni wis dijupuk saka kita tanpa kita sadhar. Sistem feed data iki saka intelijen buatan kanggo nemokake pola lan prédhiksi prilaku ing mangsa ngarep. Asil pungkasan saka ijol-ijolan iki ora ana hubungane karo pitungan pribadi sing dianggep; iku informasi sing dijupuk saka pengalaman kita tanpa kawruh lan tanpa idin kita. Iku, cukup prasaja, pengawasan. Kanthi milih kanggo melu ing sistem kawruh lan daya unprecedented iki, kita unwittingly kontribusi kanggo ngawasi gedhe-gedhe lan kontrol masyarakat.

Contone, kita kanthi polos lan gelem ngirim foto menyang Facebook lan menyang bagean liyane ing internet. Foto kasebut dijupuk, tanpa kawruh kita lan mesthi tanpa idin kita, contone dening Microsoft - kapitalis ndjogo utama - kanggo set data paling gedhe ing donya sing digunakake kanggo nglatih algoritma pangenalan rai. Nalika Microsoft nggawe set data latihan 'Microsoft Celeb' kanggo pangenalan rai (pranyata ora mung njupuk pasuryan selebriti), dheweke ujar manawa mung kanggo riset akademik. Nanging, nyatane, set data kasebut didol menyang lembaga penegak hukum, perusahaan lan operasi militer kalebu divisi militer Tentara Cina sing nangkep anggota minoritas Muslim Uyghur ing Xinjiang. Kabèh provinsi iku ateges mini-negara pengawasan. Ana kamp tahanan khusus ing Xinjiang ing ngendi wong-wong dikunjara amarga ana ing ngendi-endi sistem pangenalan rai sing ngawasi wong-wong mau kanthi terus-terusan ing dalan, ing omah lan papan kerja, lan liya-liyane. Sistem pangenalan rai iki dibangun ing rai kita, sing kita wis bebas diwenehi, miturut delusion sing privasi pribadi. Ora, ora. Privasi iku umum - kabecikan kolektif sing saiki mung bisa dilestarekake kanthi kekarepan kolektif.

Ing kene kita duwe conto sing katon banget babagan carane mikir babagan masalah iki kaya-kaya kita mung individu, kanthi kapasitas pengadilan lan hak-hak keputusan kanggo nggawe perdagangan pribadi, nyumbang kanggo sistem kolektif tragedi lan kekerasan, kontrol lan ketidakadilan. Pramila aku nyambungake tantangan abad digital karo bencana iklim. Iku tantangan sing ngluwihi kapasitas kita minangka individu kanggo ngatasi. Padha mbutuhake kita kanggo nggabungake kemampuan hard-menang kita minangka individu menyang framework luwih gedhe saka carane kita mikir, aran lan tumindak minangka anggota saka kelas disebut kamanungsan. Iki minangka tantangan positif kanggo manungsa ing saindenging Bumi. Iki minangka kontes pembangunan manungsa anyar.

Alternatif kanggo keterlibatan kita ing tapel wates pembangunan manungsa iki wis ana ing visi kapitalis pengawasan masa depan kita. Solusi kasebut yaiku nggunakake sistem pemantauan lan kontrol populasi kanggo mbangun maneh masyarakat minangka a Hive. Masyarakat hive iki disetel lan dikontrol dening pemicu psikologis, isyarat subliminal, dinamika perbandingan sosial sing direkayasa, ganjaran lan paukuman wektu nyata lan kesenengan gamifikasi. Iki minangka alat sing diciptakake para tuner, sing ngatur sarang manungsa, kanggo nemtokake maneh sosial.

Ing mangsa iki kita temokake tinimbang masyarakat, iku populasi; tinimbang individu, iku statistik; tinimbang pemerintahan demokratis, iku tata kelola komputasi, ing ngendi populasi disetel saka adoh adhedhasar aliran data prilaku lan ketaatan marang paramèter algoritma sing wis ditemtokake. Pamrentah komputasi iki dileksanakake minangka solusi ndhuwur-mudhun kanggo tantangan pangembangan manungsa sing muncul. Apa sing dikembangake ing kene yaiku algoritma, dudu wong. Pamrentah komputasi minangka panggantos kanggo karya pangembangan manungsa sing angel banget.

Politik hive minangka politik feodal, politik hierarki kontrol, saka pangilon siji arah. Dheweke ora mbutuhake panganiaya, teror utawa pembunuhan, nanging, nanging, sistem kontrol sepihak ing ngendi mekanisme kothak ireng ora bisa dingerteni. Ing mangsa iki, demokrasi dadi memori sing adoh, amarga ora perlu partisipasi, karsa bebas, otonomi, agensi, hak keputusan utawa hak dhasar. Nanging, ana patemon sampurna saka hive lan metrik efisiensi lan efektifitas sing dibutuhake sing diukur, ora mung asil sing ana gandhengane karo kaslametan, nanging ing Kulon - paling ora saiki - asil sing ana gandhengane karo bathi lan bathi sistem. sing diatur dening tuners, panguwasa feodal saka governance algorithmic.

Iki carane aku ndeleng lanskap lan tantangan pembangunan manungsa. Iki minangka pikiran sing ditimbulake dening pitakonan sampeyan babagan makna pembangunan manungsa saiki, tantangan lan cara maju. Yen kita arep nemoni tantangan kasebut, ing rapat kasebut, ing kontes lan perjuangan kasebut, kita nyerahake awake dhewe marang jinis pengalaman, proses lan konflik sing dadi motor pangembangan manungsa ing wiwitan.

Pangembangan manungsa dumadi ora liwat pengamatan nanging liwat partisipasi; ora mung liwat harmoni nanging liwat konflik; ora mung liwat stabilitas lan kepuasan nanging liwat kahanan kang ora tetep, ancaman lan pemecahan masalah. Pengalaman kasebut nyipta pembangunan manungsa. Prinsip kesenengan mung ora mbutuhake pangembangan manungsa. Peradaban minangka produk saka sublimasi - sungkowo lan kontes, rasa ora puas lan ciloko. Kanthi cara sing padha, kita mung berkembang amarga kita melu tantangan lan kontes. Mangkono liwat millennia kita nggawe aturan hukum lan piagam hak asasi manungsa kanggo ngalahake kekerasan. Melu konflik lan nyopir maju minangka cara kita maju pembangunan manungsa.

Menehi sawetara kesimpulan babagan apa sing dikarepake sampeyan bisa nggunakake teknologi digital sing kuat iki lan sistem sing nggawe lan ngoperasikake supaya bisa nindakake kanthi beda lan bali menyang nilai demokrasi dhasar.

Aku ora duwe apa-apa kajaba pangarep-arep. Tantangan dekade sabanjure yaiku kepiye carane nggawe abad digital kompatibel karo demokrasi? Kepiye carane nggawe abad digital lan masa depan digital sing bisa ngrampungake aspirasi wong demokratis? Mung ing sawetara taun kepungkur, kita bisa ngerteni manawa abad digital maju ing lintasan sing beda banget saka sing wis diantisipasi utawa sing bakal kita pilih. Iki wektu. Ora kasep, lan ora awal banget, kanggo kita melu tantangan iki lan nggawe kerangka hukum sing dibutuhake, paradigma peraturan, formulir institusi anyar lan hak-hak anyar sing bakal negesake pamrentahan demokratis babagan digital. Iki minangka karya gedhe saiki. Karya gedhe iki cocog karo tantangan nalika ngembangake individu. Perkembangan siji ora bisa dipisahake saka pembangunan kabeh.

Sarjana, penulis lan aktivis Shoshana Zuboff minangka penulis telung buku utama, sing saben-saben menehi tandha wiwitan jaman anyar ing masyarakat teknologi. Karya anyar dheweke, Jaman Kapitalisme Pengawasan, wis diarani minangka industri teknologi Silent Spring. Zuboff minangka Profesor Emerita Charles Edward Wilson ing Harvard Business School.

Gambar sampul: dening Baptiste Michaud liwat Flickr.